Obiekt stanowi refleksję nad granicami komunikacji — zarówno tej technologicznej, jak i metafizycznej. Odwołuje się do idei kontaktu z pozaziemską inteligencją, ale przede wszystkim do ludzkiej potrzeby dialogu z tym, co przekracza nasze doświadczenie.
Wypolerowany dysk z mosiądzu, formalnie przywołujący kształt anteny satelitarnej, funkcjonuje tu jako symbol narzędzia poznania: medium wysyłającego i przyjmującego sygnały. Jego obecność jest zawieszona między funkcją a abstrakcją.
Trójnóg z dębowego drewna stabilizuje całość, wprowadzając element pierwotnej materialności i kontrapunktując perfekcję metalu. Połączenie tych dwóch materii sugeruje dialog natury z technologią, intuicji z konstrukcją, biologii z inżynierią.
Forma jest na tyle minimalistyczna, by nie narzucać jednoznacznych interpretacji, a zarazem na tyle sugestywna, by przywoływać skojarzenia z obiektami skonstruowanymi do nadawania i odbierania sygnałów.
